گفت وگوی خدا و بنده

(درج در ادامه مطلب)

 بنام خداوند جان و خرد
به کوروش به داريوش به جمشيد قسم
به نقش و نگار تخت جمشيد قسم
ايران همي قلب و خون من است
گرفته زجان از وجود من است
بخوانيم اين جمله در گوش باد
چون ايران نباشد تن من مباد

 گفت و گوی خدا و لیلی (حتما بخونید متن در ادامه ی مطلب)

باز با آن دیگری دیدم تو را

        جای قهر و اخم خندیدم تو را               باز گفتی اشتباهت دیدم

 گفتمت باشد بخشیدم تو را                           

                                                  باز هم این قصه ات تکرار شد

   با رقیبان رفتنت انکار شد                              

                                                آنقدر رفتی که دیگر قلب من

از تو و عشق تو بیزار شد                           

                                                   آن رقیبان یک شبت میخواستند

ذره ذره پاکیت میکاستند                            

                                                   شب به مهمان خانه ات مهمان شدند

              صبح اما از برت برخاستند                                            

                                         آمدی گفتی پشیمانی دگر

                تا همیشه پاک میمانی دگر                                          

                                                   اندکی از قول تو نگذشته بود 

باز رفتی با رقیبانی دگر                              

                                            تو را دیگر نمیخواهم نگو دیوانه میباشد

                   که دیگر خانه ات همچون مسافر خانه می باشد                  

                       یک شب سرد و غمگین                                                    

                                            بار سفر رو بستی   
             از شهر من تو رفتی
                                            قلب منو شکستی
             به عشق تو لج کردم 
                                            کشتم تو رو تو قلبم
             بت تو رو شکستم 
                                             به قتلش نشستم
             هرگز فراموشم نشد 
                                             بعد تو عاشق بشم
             به پای عشق تازه 
                                            افتاده صادق بشم
             رفتم فراموشت کنم 
                                             ترک آغوشت کنم
             آتش عشق تو نذاشت
                                           همیشه خاموشت کنم

 دلم تنگ است

 حديثي از عشق
اگر همسفر عشق شدي مرد سفر باش
هم منتظر باش هم فکر خطر باش
به همه لبخند بزن اما به يک نفر بخند
همه را دوست داشته باش اما به يک نفر عشق بورز
تو قلب همه باش اما قلبت هميشه براي يکنفر باشه

زندگی یک آرزوی دور نیست                                                      

                                      زندگی یک جستوجوی کور نیست
زیستن در پیله ی پروانه چیست؟                                                     

                                زندگی کن ،زندگی افسانه نیست
گوش کن !دریا صدایت میزند                                                      

                                 هرچه ناپیدا صدایت میزند 
جنگل خاموش می داند تو را                                                      

                               با صدایی سبز میخواند تو را
زیر باران آتشی در جان توست                                                     

                                قمری تنها پی دستان توست
پیله پروانه از دنیا جداست                                                     

                                زندگی یک مقصد بی انتهاست
هیچ جایی انتهای راه نیست                                                   

                                این تمامش ماجرای زندگیست

    دکتر شريعتي انسان ها را به چهار گروه زير دسته بندي کرده است:

دسته اول
آناني که وقتي هستند هستند ، وقتي که نيستند هم نيستند.
عمده آدم‌ها حضورشان مبتني به فيزيک است. تنها با لمس ابعاد جسماني آن‌هاست که قابل فهم مي‌شوند. بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.

*******************

دسته دوم
آناني که وقتي هستند نيستند ، وقتي که نيستند هم نيستند.
مردگاني متحرک در جهان. خود فروختگاني که هويت شان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار. هرگز به چشم نمي‌آيند. مرده و زنده‌شان يکي است.

*******************

دسته سوم
آناني که وقتي هستند هستند ، وقتي که نيستند هم هستند.
آدم‌هاي معتبر و با شخصيت. کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي‌گذارند. کساني که همواره به خاطر ما مي‌مانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم.

*******************

دسته چهارم
آناني که وقتي هستند نيستند ، وقتي که نيستند هستند.
شگفت‌انگيزترين آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم، اما وقتي که از پيش ما مي‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک مي‌کنيم. باز مي‌شناسيم. مي‌فهميم که آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان. اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سکوت مي‌کنيم و غرقه در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني که مي‌روند يادمان مي‌آيد که چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اين‌ها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

چکیده ای از سخنان دکتر شریعتی:

*وقتي خواستم زندگي کنم راهم را بستند*

*وقتي خواستم ستايش کنم گفتند خرافات است*

*وقتي خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است*

*وقتي گريستم گفتند بهانه است*

*وقتي خنديدم گفتند ديوانه است*

*دنيا را نگه داريد مي خواهم پياده شوم...* 

(دکتر علی شریعتی)

اي صد افسوس که چون عمر گذشت

معني اش مي فهمم

کاين سه روز از عمرم به چه ترتيب گذشت

کودکي بي حاصل ، نوجواني باطل

وقت پيري غافل ، به زباني ديگر

کودکي در غفلت ، نوجواني شهوت ، در کهولت حسرت

داستان آموزنده

رابطه دو چشم

به انتظار نبودی ز انتظار چه دانی                                        

تو بی قراری دلهای بیقرار چه دانی

نه عاشقی که بسوزی نه بیدلی که بسازی                          

تومست باده ی نازی ازاین دوکارچه دانی

هنوز غنچه ی شکفته ای به باغ وجودی                               

تو روزگار گلی که گشته خوار چه دانی

توچون شکوفه ی خندان ومن چوابربهاران                            

تو از گریستن ابر نو بهار چه دانی

 زمان به من آموخت : دست دادن به معنی رفاقت نیست " بوسیدن قول ماندن نیست "
وعشق ورزیدن ضمانت تنها شدن نیست .
 
گاهي مبارز بدون اينکه خواسته باشد گام اشتباهي بر مي دارد و به درون گرداب سقوط
ميکند ، يک چيز را به خاطر بياور آنچه باعث غرق شدن مي شود فرو رفتن در آب
 نيست ماندن در زير آب است

 
ممکن است نتوانيم چيزهائي که دوست داريم را داشته باشيم ولي مي توانيم چيزهائي که
 داريم را دوست داشته باشيم.

هيچوقت به خدا نگوييد: من يك مشكل بزرگ دارم. به مشكلتان بگوييد: من يك خداي
بزرگ دارم

 
سعي نکن عظمت در نگاه تو باشد..................... سعي کن عظمت در آن چيزي باشد
که به آن مي نگري..........

از خدا خواستن: شجاعت است، بدهد نعمت است، ندهد حکمت.... از بنده خواستن:
حماقت است.بدهد منت است ندهد ذلت

مراقب افکارت باش ، چون افکارت گفتارت را مي سازد - مراقب گفتارت باش ،چون گفتارت اعمالت را ميسازد -
مراقب اعمالت باش ، چون اعمالت عادتهايت را ميسازد - مراقب عادتهايت باش ، چون عادتهايت شخصيتت را ميسازد -
مراقب شخصيتت باش ، چون شخصيتت سرنوشتت را ميسازد ،  

 
به سه چيز تکيه نکن : غرور ، دروغ و عشق آدم با غرور مي تازد ، با دروغ مي بازد و با عشق مي ميرد

                 عشق یعنی مردی و مردانگی

عشق یعنی همچو کوه ایستادگی

           عشق یعنی سوختن با سوز غم

عشق یعنی ساختن با بیش و کم

                 عشق یعنی گریه ی بی صدا

عشق اگر باتو بیاید به پرجاری من

             قصه عشق شودقصه بیماری من

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه ... مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا آبي شه ... ‌آفتابي شه...!!! کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده ... انگار نه انگار كه غمي بوده ... همه چيز فراموشت بشه ...!!! كاش مي شد  
 
 
      -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*

و در پايان...انيشتين مي گويدبزرگي را گفتم زندگي چند بخش است ؟ گفت دو بخش : كودكي و پيري...... گفتم پس جواني چه شد ... گفت با عشق ساخت ، با بي وفايي سوخت ، با جدايي مرد
زندگي مثل دوچرخه سواري است براي حفظ تعادل بايد حركت كرد
اگه چشمات پرسيد بگو نديدمش... اگه گوش هات پرسيد بگو نشنيدمش... اگه دستت لرزيد بگو مال سرماست...
اما اگه دلت لرزيد به خودت دروغ نگو دوستش داري!

 نه آنچنان عاشق باش که هيچ چيز را نبيني، نه آنقدر ببين که هرگز عاشق نشوي

شکسپیر:اگر کسی یک‌بار به تو خیانت کرد، این اشتباه از اوست. اگر کسی دوبار به تو خیانت کرد، این اشتباه از توست

آسمان بی ماه بود آن شب بغض باران در گلویش بود

                                               ناودان با خویش نجوا داشت کوچه گرم از گفتگویش بود

باد در شهر تهی می ریخت بوی شب های بیابان را

                                            تک چراغی خال می کوبید گونه ی خیس خیابان را

من تهی بودم ، تهی از خویش من پر از اندوه او بودم

                                      با خیال دور و نزدیکش همچنان در گفتگو بودم

دیدم از حسرت فرولغزید اشک بر سیمای غمناکش

                                   روزهای رفته را دیدم در فضای چشم نمناکش

کوچه ی میعاد ما هر شب چون رگی از خون ما پر بود

                                            خنده ها طعمی گوارا داشت بوسه ها گرم و نفس بر بود

شبی غمگین شبی بارانی و سرد       

                        مرا در خلوت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند              

                              مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

  به من میگفت تنهایی غریب است     

                              ببین باغربتش بامن چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست        

                                که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

او هرگز شکستم را نفهمید          

                             اگرچه تا ته دنیا صدا کرد     

         همه چی درباره ی انریکو                                                 همه چی درباره ی جانی دپ

                                              طرفداران روی عکس کلیک کنند